Η Επιμελήτρια Πόπη Σφακιανάκη σημειώνει για την έκθεση:
Ο ήχος, εκ φύσεως εφήμερος, χάνεται τη στιγμή που γεννιέται, αλλά επιστρέφει στον χρόνο, στον χώρο, στο σώμα και στον νου, αφήνοντας το αποτύπωμά του. Η αντήχηση δεν αποτελεί ένα απλό ακουστικό φαινόμενο, αλλά μια θεμελιώδη συνθήκη νοήματος, σχέσης και εμπειρίας.
Ήχοι της φύσης, εκρήξεις και ρυθμοί που ενεργοποιούν τις αισθήσεις και την αντίληψη· ήχοι της σύγχρονης πόλης — ανθρώπινοι, μεταλλικοί, ψηφιακοί, δυστοπικοί· ήχοι της μνήμης συλλογικοί, μιας βαριάς ιστορίας που στοιχειώνει και απελευθερώνει· ήχοι της μνήμης ατομικοί — παιδικά ανέμελα γέλια, αλλά και κραυγές φόβου, θυμού και πόνου, που εκφράστηκαν ή έμειναν στη σιωπή και γιγαντώθηκαν· ήχοι του υποσυνείδητου, φωνές σύγχυσης, αδιεξόδου και προγραμματισμού για ένα μέλλον που διαρκώς μεταλλάσσεται, αναιρώντας κάθε ψευδαίσθηση κανονικότητας.